Archief | Afrika – Oost RSS feed for this section

Niemand onderweg in beeld (1)

18 apr

 

Muziek: CHVRCHES – We Sink

Met dank aan Amsterdam to anywhere

Advertenties

Niemand verdwijnt echt

13 apr

IMG_9946

Lieve I,

Ik heb een beeld in mijn hoofd. Het is een simpel beeld en het zit er al heel lang. Het heeft zich daar genesteld toen ik een jaar of acht was, vermoed ik, of nog eerder. Ik heb geen idee waar het vandaan komt. Misschien heb ik rond die leeftijd iets gelezen, ergens iets gezien, is mij een verhaal verteld. Het is een belangrijk beeld, dat weet ik. Af en toe komt het naar boven, zoals sommige dromen steeds terugkeren in je slaap.

Ik zie een vlakte voor me, weids, oneindig, met hoog gras. Ver van de bewoonde wereld. Midden in die vlakte staat een huisje. Daar woon ik. Ik weet niet waar het is, wat er verder in dat huis is, zelfs niet hoe dat huis er überhaupt uitziet. Ik weet niet hoe ik leef en waarvan, ik weet niet waar ik mij mee bezig houd. Ik weet alleen dat ik daar ben en dat er niemand anders is. Ik ben een kluizenaar.

Lees verder

Waar Niemand woont

9 apr

Where are you go?

25 mrt

IMG_0268 (800x600)

Liefste,

Ik sta op een kruispunt. Ik adem even uit. De wereld is nat geworden, en groen. Het fladdert en fluit om mij heen, het kwettert en kwekt, en soms, ’s nachts, knort het. Ik zie kleuren die ik herken als geel, rood en blauw, maar een felheid hebben die ik nauwelijks kan geloven. Het zijn vogels, I, en ze zijn met zoveel dat ik er nerveus van wordt. Om de hoek hangt een geprinte lijst met soorten. Het zijn er 168, and counting – met pen zijn er nog zes bijgeschreven. Allemaal hier gespot. Vogelaars vinken hier met gemak tien of twintig nieuwe vogelsoorten per dag af op hun lijstje.

Landcruiser staat aan de rand van het meer dat loopt tot aan de bergen in de verte. Niet te dicht bij de oever, want het geknor ’s nachts is van de hippopotamus amphibius, oftewel nijlpaard. Tot 4 meter lang, 3200 kilo zwaar waart een van de grootste en meest agressieve zoogdieren ter wereld overdag rond in het water, maar zo gauw het donker is komt het aan land om te grazen. Naast de tent. Een bewaker houdt het dier soms op afstand, maar het devies is om je plas op te houden tot het weer licht is.

Lees verder

Bulljumping

25 mrt

IMG_0073 (800x600)

Je rijdt achter Lange Jan aan over een weg met wasbordprofiel. De gids naast je tikt mee op de Ethiopische reggae die je speciaal voor hem hebt opgezet. Gidsen moet je te vriend houden. Na een half uur wijst hij naar links, naar de struiken. Daarin. Je stuurt Landcruiser door een gat in de begroeiing, een pad op dat maar net breed genoeg is. Je verstijft wanneer de doornen piepend krabben aan de lak van je auto. Alsof het je eigen huid is die opengereten wordt.

Je stopt achter de andere Landcruisers die her en der tussen de takken staan. Het zijn er meer dan je verwachtte. The middle of nowhere is soms dichterbij dan je denkt.

‘Neem water mee,’ adviseert je gids, ’en je camera. Volg mij.’

Je loopt achter hem aan, verder het struikgewas in. Vóór hem zie je het hoofd van Jan boven het groen uitsteken, de camera al voor zijn rechteroog.

Lees verder

Tsjoepia!

26 feb

IMG_9092

Lieve I,

Ooit zat ik op een boot naar Antarctica. Twee volle dagen en nachten voeren we over de Drake Passage richting het witte continent. De lange middagen en avonden werden gevuld door wetenschappers die ons, gelukkigen, inwijden in de geheimen van albatrossen, walvissen, pinguïns en de geologie van ijsbergen. Na zo’n lezing trokken we de gordijntjes van het zaaltje open en daar waren ze: de albatrossen, de walvissen en de pinguïns die zojuist door de onderzoeker in kwestie van een mythische status waren voorzien. In de verte doemde het ijs op waar we tot dat moment alleen van hadden gedroomd. De magie van het beeld in je hoofd dat plotseling werkelijkheid wordt.

Dat is ongeveer wat er nu gebeurt in Ethiopië (of ‘Tsjoepia’, zoals de Sudanezen het plegen uit te spreken).

In mijn tas zit A short history of nearly everything van Bill Bryson, een cadeautje dat het universum mij schonk op het vliegveld van Sharjah, waar ik mijn laatste dirhams op moest maken. Het is zo’n boek dat al jaren op mijn lijstje stond, maar waar ik nooit aan toe kwam om het te lezen. En dan, out of the blue, dringt het zich op, in een boekhandel waar verder vrijwel alleen thrillers te koop zijn. Het verweeft de ontstaansgeschiedenis van de aarde met die van de wetenschap en slaagt erin de duizelingwekkende onwaarschijnlijkheid van het al tastbaar te maken.

Lees verder

On the road again (of hoe je je auto bevrijdt uit een Soedanese haven)

27 jan

IMG_8471

Lieve I,

M komt. Het idee bestond al langer, maar een goed plan is als draadjesvlees; het moet even sudderen voordat je er je tanden in kunt zetten. Het zal even wennen zijn, een reisgenoot. Een vrouw nog wel. Moet ik nu mijn baard bijknippen? De auto poetsen? Hoe dan ook moet ik eerst zorgen dat ik Landcruiser terug heb, anders stel ik haar bij aankomst zeker teleur…

Het is vrijdagmorgen, de dag na de nacht van aankomst, als ik doodgemoedereerd langs de kade van Port Sudan kuier, op zoek naar een mooie plek om een chai te drinken en een broodje La vache qui rit (ja, die uit Frankrijk. Hier gewoon overal te koop) met tomaat te eten. Ik heb geen verwachtingen, de boot met Landcruiser komt, als alles goed gaat, pas zondag aan.

Ik verslik mij bijna in de smeerkaas als ik aan de kade tegenover mij de naam van het daar aangemeerde schip herken: Kota Kaya. Landcruiser is er al, op dezelfde dag gearriveerd als ik, zo blijkt later. Dat is goed nieuws en slecht nieuws tegelijk. Goed omdat het nu snel zou kunnen gaan, slecht omdat ik geen idee heb waar te beginnen met de formaliteiten om Landcruiser uit zijn benauwde hok te bevrijden. Naïef en straightforward als ik ben wandel ik na het ontbijt naar de ingang van de containerhaven, dan nog de hoop koesterend dat ik dat varkentje snel kan wassen. Lees verder