Much ado about nothing

11 Dec

Lieve I.,

Ik heb mijn Taft Gelwax Ultra (structure: 2) teruggevonden! Ik kwam het potje toevallig tegen in een kist, toen ik op zoek was naar iets anders. Nu zie ik er dus weer uit als een smooth motherfucker.

Maar dat terzijde.

Achter mij sluit het hek dat de terugweg naar Turkije onmogelijk maakt. Vóór mij staat een Mercedesbus met Duits kenteken. Daarvoor ook een hek. Dicht. De dienstdoende is lunchen en lunch is heilig, zo blijkt. Gevangen in niemandsland.

Bruno en Lina (alvast met hoofddoek) zijn al vier maanden onderweg. Ze volgen een soort hippietrail en gaan naar India. Hun bus is groot en luxe, maar traag. De pas voor de grens bij Dogubayazit was een beproeving. Ook voor mij, maar ik was net iets later en er hing mist boven de zwartgroene gestolde lava zodat de volgende bocht steeds maar net zichtbaar was. Het was er fascinerend droevig, stil en verlaten, zoals dat hoort op dat soort plekken.

Ik kwam uit Van, ook al zo’n treurige plek, tenminste in de herfst, wanneer de toeristen verdwenen zijn en het opgeruimde humeur van de reiziger met de regen wegspoelt in het meer. De camping aan het water waar ik me op verheugd had was er niet en de boot naar het schilderachtige eiland vertrok vanaf een plek vijftig kilometer terug. Het uitzicht vanaf de burcht waar ik zo ongeveer tegenaan reed was voornamelijk grijs. Voor dit soort gevallen heb ik series bij me. Ik sloot mij op in een warme hotelkamer en opende mijn laptop voor seizoen één, aflevering één van Breaking Bad.

IMG_5945

Van was mijn eindbestemming in Turkije, nadat ik in een week Anatolië doorkruist had. Ik kwam langs plaatsen als Amasya, dat me met haar vakwerkhuisjes, nauwe straatjes en ligging aan de rivier in de verte deed denken aan Monschau in de Eifel. Eindelijk scheen de zon.

IMG_5820

Die zon was onmiddellijk weer verdwenen toen ik omhoog reed naar de top van Nemrut Mountain, waar het beloofde uitzicht verdween in de wolken. Er was een heiligdom, verbrokkeld door de tijd. Verder was er alleen de wind. Je kunt van die oude culturen zeggen wat je wilt, maar ze wisten wel waar ze hun tempels moesten bouwen. Als ik een god was met de neiging om af te dalen, dan zou ik inderdaad zo’n plek kiezen.

IMG_5892

Maar ik ben geen god en ik was met de auto, dus ik moest dalen op vier wielen. Naar Kahta ging het, dwars door de bergen, langs dorpjes waar schapen de dienst uit maken, over wegen die de betekenis van het woord haarspeldbocht van een nieuwe dimensie voorzien. Ik reed langs afgronden die leken te roepen of ik niet sneller naar beneden wilde, zag uitzichten die ik kende uit mijn beste dagen in Zuid-Amerika. En even moest ik denken aan mijn geliefde Duitse Britta, met wie ik ooit in Argentinië zes dagen lang door de woestijn reed. Zij had dit geweldig gevonden. Of misschien is dat projectie, en was ik het die het geweldig had gevonden om haar naast mij te hebben (no worries I., ze is getrouwd met een Kiwi en woont al lang en breed in Nieuw Zeeland).

IMG_5903

Net als ik B&L uitleg waarom ik naar Iran ga terwijl ik naar Afrika wil, ontstaat er beroering bij het kantoortje achter ons. Er wordt gestempeld en bij grensovergangen zijn weinig zaken belangrijker dan stempels. Bruno wordt voorzien, ik ook. Lina blijft in de bus. Vrouwen hoeven hier geen stempels. Het hek vóór ons gaat open.

Iemand in een leren jas die zegt voor de douane te werken graait naar onze paspoorten. Hij spreekt Engels, weet de weg en leidt ons naar een hal met de chaos van een bazaar. Handelswaar: paspoorten en stempels. Mijn identiteit vliegt de ene kant op, de identiteit van mijn auto een andere. Ik houd de ogen gericht op de leren jas, die overal voorrang krijgt. Een half uur later staan we weer buiten. Paspoort en Carnet bepoteld door de juiste mensen. Hopen we.

Of we iets bij ons hebben dat het land niet in mag.

‘Eh, je bedoelt zoiets als alcohol?’

Geknik.

‘Ik heb een paar biertjes in de auto…’

‘Waar?’

‘In de koelkast. Maar ik kan ze zo…’

‘Ssst…’

Iemand in uniform. Tenminste iets dat officieel lijkt. Of hij even in mijn auto mag kijken.

Dan komt er een ander, dik mannetje naast me in de auto zitten. ‘Rijden maar.’ Hij wijst vooruit. Ik denk aan het bier in mijn koelkast, maar ik heb weinig keus.

Bij het volgende kantoor, een kilometer de berg af, verdwijnt mijn paspoort weer achter een balie, om na vijf minuten weer terug te keren. Instappen. ‘Rijden maar.’

Vijfhonderd meter de berg af. Een kantoortje met ‘Insurance’ erboven. Ik heb insurance, maar mijn Carnet gaat met die van Bruno mee naar binnen. Ik er achteraan, het dikke mannetje blijft buiten.

Of ik insurance wil. Ik zeg dat ik insurance heb.

‘Niet voldoende in Iran.’

‘Er staat Iran op mijn Groene Kaart.’

‘Niet voldoende.’

‘Hoezo?’

‘Je loopt heel veel risico. Kost je duizenden dollars.’

‘Dat valt vast mee.’

‘Duizenden dollars.’

‘Ik neem het risico.’

‘Ik wil je alleen maar helpen.’

‘Dank je. Maar het staat op mijn Groene Kaart, dus ik denk dat het wel goed komt.’

‘Dus je wilt geen verzekering?’

Zucht.

Of mijn auto op benzine rijdt of diesel. Diesel? Oei. Of ik dan 150 dollar wil betalen. Anders moet ik 600 tot 700 dollar betalen bij de bank.

‘Huh?’

‘Of nu 150 dollar betalen, of straks 600 dollar bij de bank.’

‘Ik kan niet gewoon naar het tankstation gaan en daar betalen?’

‘Of nu 150 dollar betalen, of straks 600 dollar bij de bank.’

‘Wat heeft de bank ermee te maken?’

‘Anders krijg je geen stempel.’

‘Heb ik een stempel nodig om de grens over te komen?’

‘Als je nu 150 dollar betaalt krijg je een stempel van deze man en kun je zo de grens over.’ De man van de insurance wijst op een kaal mannetje achter hem.

‘En zonder stempel kom ik niet de grens over?’

‘Ik wil je alleen maar helpen.’

Het kale mannetje stapt met mijn en Bruno’s Carnet in een taxi en rijdt in de richting van waar we gekomen zijn. Dan is daar weer het mannetje in de leren jas.

‘Eh, ik heb dus nog dat bier. Moet ik dat niet…’

‘Ssst…’

Een kwartier later is het kale mannetje terug. Ze staan nu allemaal om ons heen; de kale, de dikke en de leren jas. De kale kijkt nors, omdat we niet willen betalen. De dikke doet net of hij er niet is. De leren jas onderhandelt.

‘Jullie moeten aan hem betalen, en aan hem.’ Hij wijst eerst op de kale, dan op de dikke.

‘En krijgen we dan een bewijs, zodat we straks niet alsnog 600 euro moeten betalen bij de bank?’

‘Benzine is geen probleem, maar je rijdt op diesel, dus je moet betalen. Maar niet hier.’

Uiteindelijk, aan de andere kant van de slagboom, betalen Bruno en ik, inmiddels omringd door een man of zeven, allebei 100 dollar, bestemd voor drie verschillende mensen. Waarvoor is ons een raadsel.

Het is donker als we Maku bereiken. Met enige moeite vinden we een parkeerplaats midden in de stad. Ik schuif bij Bruno en Lina aan voor een bord pasta in hun luxe Mercedes. We proosten met Jupiler Blond. We zijn in Iran.

Liefs,

N.

IMG_6627

P.S. Nog even wat feiten en cijfers:

– aantal onderweg veroorzaakte bijna-doodervaringen bij kippen: 1

– aantal hartaanvallen veroorzaakt door in het donker over de weg lopende kuddes schapen: 2

– aantal bijna doodgereden honden: 5

– aantal op een haar na gemiste overstekende Iraniërs: ontelbaar

– aantal daadwerkelijk veroorzaakte ongelukken: 0

– toename in rijvaardigheid: 70%

Advertenties

7 Reacties to “Much ado about nothing”

  1. Marjan 11 december 2013 bij 17:19 #

    super om je te lezen! ‘Het’ werd al onrustig op facebook :-), waar zit ie?
    Bepoteld, ik heb het lang niet gehoord, heerlijk woord, prachtig beschreven, dank je wel en het ga je goed. Alvast een voorproefje van de kerstsfeer voor je… hoop dat het werkt.

    Liefs, Marjan

  2. Connie verberne 11 december 2013 bij 17:26 #

    Fijn je snuit weer te zien. En wat een prachtige foto van die kabouters op de berg. meer meer…
    hartelijks
    Connie

  3. Jeroen 11 december 2013 bij 17:29 #

    Goed verhaal weer. Billy Shakespeare had het zelf niet beter op papier kunnen zetten.
    Maar waar is de foto van de kale, de dikke en de leren jas?

  4. Anne 11 december 2013 bij 21:43 #

    Geweldig om je verhalen te lezen.
    Ik heb op de Havo mijn laatste boek gelezen.
    Volgens mij begin ik nu voor het eerst weer aan een nieuw ‘boek’.
    Vanaf hier wens ik je een mooie reis toe!

    Groetjes nicht Anne

  5. teun 11 december 2013 bij 23:21 #

    Lieve smooth motherfucker, fijn om op deze manier mee te genieten van jouw reisavonturen. Ziet er goed uit!
    Hou-je Teun

  6. Nynke 12 december 2013 bij 11:19 #

    Wat heerlijk om op reis te zijn. Proost!

  7. Peter 13 december 2013 bij 10:09 #

    prachtig om je belevenissen te lezen. Als ik zo aan het lezen ben zou ik zo wel met je willen ruilen. Ga vooral door met schrijven.
    Groetjes, Peter

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: