Ilgaz Dagi

6 Nov

IMG_5800

Lieve I.,

Als ik aankom bij Ilgaz Dagi lijkt het wel middernacht. Zo donker was het zelfs in Bayern niet. Maar het is bepaald geen middernacht, het is ongeveer vijf uur. Ik was gestopt bij een tankstation in de buurt van Ilgaz om iets te zoeken waar ik kon slapen. Mijn Garmin opperde het Ilgaz Mountain Resort, op ongeveer 20 kilometer. Dat leek mij wel wat, al klonk het als een vijfsterren yuppiehotel. Maar voor hetzelfde geld is het een onderkomen bouwval van twintig jaar geleden, je weet het hier maar nooit.

Het meisje achter de balie haalt de schouders op. Geen Engels. Er spreekt hier zelden iemand Engels, en toch is er altijd iemand die het wel een beetje kan. Er wordt gebeld.

Het mannetje in de korte broek dat komt aanrennen, druk druk druk, zegt: ‘Honderdvijfendertig lira.’

‘Ik wil ook wel hierbuiten parkeren en in de auto slapen. Ik hoef alleen de wc en de douche te gebruiken. Dan geef ik je vijftig,’ zeg ik.

Hij lachen. Op een kaartje schrijft hij een ander adres. Honderdvijftig meter verder, zestig lira. ‘Mijn collega brengt je erheen.’

Ik achter een Renault Kangoo aan die keihard wegscheurt, verder en verder de berg op. Honderdvijftig meter is hier een behoorlijke afstand. Bij ons zou dat een kilometer heten.

Bij een grote parkeerplaats wijst collega naar een deur. Ik naar binnen, meteen drie man om mij heen, allemaal netjes gekleed, maar ook allemaal een trainingsjack aan. Er moet hier iets met sport zijn. Of er een kamer vrij is.

Druk gepraat. Vragen aan mij in het Turks. Ik herhaal mijn vraag in het Engels.

‘Wait.’ Een van de mannen loopt weg, roept iets een kamer in. Een jongen verschijnt. Hip geel vestje met muts, zwarte trainingsbroek, gele schoenen, het joviale type. Daadwerkelijk een sporter, zo te zien. Hij geeft mij een hand.

‘Hello, my friend!’

Als ik iets gedaan kan krijgen ben ik een vriend van iedereen. Of ze een kamer hebben. Ik overhandig het kaartje.

Druk gepraat.

‘Ninety lira.’

Ik wijs op het kaartje, waar zestig staat.

‘Ninety lira.’

‘Ik wil ook wel hierbuiten parkeren en in de auto slapen. Ik hoef alleen de wc en de douche te gebruiken. Dan geef ik je veertig. En misschien kan ik hier iets eten?’

Druk gepraat.

‘Ok, no problem. Parking is free. But you have to pay for the food. Dinner is at half past seven. Where are you from?’

‘Holland.’

‘Ah, Robben! You like football? You know Turkish teams?’

‘Fenerbache.’

‘Boooh!’

Oeps. ‘Galatasaray.’

‘Sneijder!’ roept hij uit. Hij laat mij zijn seizoenskaart van Galatasaray zien.

‘Yes, and he has a lovely wive, too. You know Yolanthe?’

‘Aiaiai…’ Hij heft zijn handen ten hemel, kijkt erachteraan. Ook Allah moet van vrouwen houden.

‘I think we played against Turkey recently…’

Je moet weten, I., dat ‘wij’ die wedstrijd met 2-0 hebben gewonnen. Gespeeld werd in het stadion van Fenerbache, gescoord werd door Robben en Sneijder.

‘I hate you!’

Ik parkeer mijn auto in een donker hoekje van de parkeerplaats en begin mij voor te bereiden op een lange, koude nacht. Ik zit hier hoog, heb ik gemerkt en het is te voelen aan de lucht. Net als ik mijn thermo-ondergoed onder uit een kist vis, komt mijn nieuwe vriend weer aan lopen. Nu is er een meisje bij.

‘Yo, bro! You can have a room, for free. We want to show you our Turkish hospitality. Meal is also free. You are our guest.’

Misschien vond zijn vriendin het ook koud.

De volgende morgen is mijn vriend verdwenen. Zwemmen, zo begrijp ik van de rest van de mannen. Maar ook het ontbijt hoort bij de gastvrijheid.

Na de thee, het brood, de boter, de olijven, de tomaat, de komkommer, het ei, de jam, de honing, de kaas, de kaas en de kaas, schud ik iedereen uitgebreid de hand. Ik bedank ze zo goed en zo kwaad als dat kan, zeg ze de groeten te doen aan mijn vriend en loop naar buiten. Dan zie ik het. Een skilift. Dus dat was het.

IMG_5798

Ik loop naar boven, de skihelling op. Het is nog te vroeg in het jaar voor echte sneeuw, maar op enkele plekken in de schaduw ligt toch al wat. Of nog steeds. Ilgaz Dagi blijkt een natuurpark te zijn, met een wandelroute. Ik sla een pad in. Op een bord staan een lynx en een kleine soort bruine beer afgebeeld. Ik ga die natuurlijk niet zien in het echt, maar de wetenschap dat ze er voorkomen is genoeg.

Na zes dagen onafgebroken gebrom van de motor in mijn oren heerst er nu een rust zoals alleen de natuur die kent. Geen wind, geen wolk, geen beweging, niks, alleen een enkele vogel en de zon van een nieuwe dag in de bergen. Ik loop en ik loop en na een tijdje begint de rust van buiten zich te spiegelen in mijn hoofd. Ik overdenk de laatste dagen waarin het rijden langzaam het doel op zich werd. Steeds minder werd de bestemming belangrijk, het onderweg zijn alleen was genoeg.

Ik zie opnieuw de plekken waar ik langskwam: Belgrado met zijn vervallen oostblokbouw dat desondanks schitterde in de gouden schemer, waar ik onvermijdelijk dacht aan háár (sorry I., herinneringen laten zich niet makkelijk verdringen, zeker de pijnlijke niet), maar waar ik toch fluitend achter het stuur zat (soundtrack: ‘Hung up’ – Madonna).

Nis, waar ik mijzelf op mijn verjaardag trakteerde op een luxe hotel en een ontroerend slechte volksmuziekband in een authentiek Servisch eethuis (Geheimtipp van het leuke meisje achter de vijfsterrenbalie).

Edirne, waar ik per ongeluk weer in zo’n hotel terechtkwam, omdat mijn Garmin mij steeds het bos in stuurde en ik genoeg had van het gezeik – de late sandwich met friet in een nachtclubachtige ambiance op het dakterras met uitzicht op de fluoriscerende stad maakte alles goed.

Istanbul, waar ik toch nog maar eens de Aya Sofia bezocht, verder gewoon wat rondhing, als een zwerver sliep op een bankje, at in een meyhane (wat iedereen moet doen die ooit in die stad komt – Kemankes Caddesi) en de dag afsloot op het Taksimplein, waar ik prompt geconfronteerd werd met een overvalwagen inclusief waterkanon en twee busladingen ME-ers. Ze gingen gelukkig net weg.

IMG_5763

En dan dringt het eindelijk tot mij door dat ik echt vertrokken ben. Dat ik niks hoef, dat ik alles mag, dat ik een vrijheid heb zoals ik die nog nooit gehad heb. Ik moet hem alleen nog nemen, die vrijheid. Het lijkt alsof ik dat doe, maar mijn hoofd is er nog niet, mijn hoofd zit nog teveel thuis. Maar dit, I., deze wandeling in dit doodstille bos, met dit eindeloos heuvelende groen om mij heen, is de ommekeer. Vanmiddag rijd ik verder, maar eerst loop ik nog een stukje, luister ik naar de stilte die alles mogelijk maakt en ga even liggen in het gras, met de ogen dicht en de zon op mijn neus. Gewoon, omdat het kan.

Als ik terugkom onderaan de berg is het tijd voor de lunch. Ik zet thee achter in mijn auto en ga zitten aan een picknicktafeltje. En dan is hij daar weer, mijn joviale vriend, met zijn gele vestje. Van de overkant van de parkeerplaats, waar een barbecue aan de gang is, komt hij aan lopen.

‘Bro, for you.’ Hij overhandigt mij een broodje met köfte. Voor ik hem kan bedanken is hij weer weg.

Even later komt er een oudere man mijn kant op, sigaretje in de hand. Hij begint in het Duits. Waar ik vandaan kom, waar ik heen ga. Hij is coach, zegt hij, van het nationale ski-team. Vanaf volgende week gaan ze trainen, als er sneeuw ligt. ’s Zomers traint hij de fietsers. En die jongen daar, hij wijst op mijn vriend in zijn gele vestje, die nu met zijn vriendin de berg oploopt, is de nationale zwemkampioen van Turkije.

‘Ik heb een kamer,’ zegt hij, ‘für Gäste.’

Het is aardig bedoeld en heel even denk ik er serieus over na om zijn aanbod aan te nemen, want welk avontuur zou er wachten, bij deze man? Hoe vaak kom je in een vreemd land bij iemand thuis? Maar van teveel gastvrijheid word ik ongemakkelijk. Ik moet verder, naar het oosten. Ik moet gaan rijden, mijn nieuwe vrijheid tegemoet. En misschien zie ik je wel ergens, wie weet. Vanaf nu kan er van alles gebeuren.

Liefs,

N.

PS. Ik heb nieuwe gel. Nou ja, wax. Het plakt wat meer dan de Taft gelwax die ik gewend was, maar als ik er niet teveel van gebruik gaat het wel. Ik doe het er maar mee.

IMG_5794

PS. 2 De zwemkampioen zelf heb ik helaas niet op de foto…

Advertenties

6 Reacties to “Ilgaz Dagi”

  1. Marjan 7 november 2013 bij 14:56 #

    Het komt helemaal goed, met jou en je vrijheid en met je nieuwe wax… :-)M

  2. Tom Kloppenburg 9 november 2013 bij 22:17 #

    Een biertje drinken samen voor je vertrek is er niet meer van gekomen, maar als je zelf je wax kan regelen heb je mijn tips en trucs natuurlijk helemaal niet nodig 😉

    Ik zal je erg leuke verhalen met veel plezier gaan lezen, zet ‘m op en het ga je goed!
    Tom

  3. Hans 11 november 2013 bij 22:07 #

    Zo zie je maar als Niemand iemand ontmoet is er iets wezenlijks wat soms vriendschap wordt genoemd of wat mij betreft mag het ook gastvrijheid heten…..onvoorwaardelijk zonder enige bijbedoelingen. Op deze manier lijkt mij vrijheid steeds waardevoller te maken….goede reis verder.
    Groet Hans en Det

  4. teun 14 november 2013 bij 20:21 #

    Ik lees nu pas je avonturen omdat ik zelf in Marokko genoot van de gastvrijheid daar. Maar wat kun jij schrijven man, super! Ik lees graag meer van je reisverhalen. Maar voel je vooral vrij om ook een tijd niks te melden 😉
    Groetjes Teun
    Ps ik ben zelf meer van de shaper (iets tussen wax en gel in), draagt bij aan een enorm vrij gevoel omdat je na aanbrengen je haar kan blijven restylen.

  5. Liesbeth 21 november 2013 bij 13:54 #

    Door je verhaal proef en ruim ik helemaal de sfeer! En ben ik een beetje jaloers.

  6. Marijke 26 november 2013 bij 12:52 #

    Gaaf om te lezen 😀 Mooi en boeiend geschreven.
    Fijn dat je wax hebt gevonden die enigszins voldoet 😉

    PS Ik werk niet meer bij mijn aarbeien-cliënt, dus helaas geen aardbeien meer op brood, in de smoothie of om uit te delen aan huisgenoten!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: